Pradeda joj je 1928. otišao iz Sjenice: Turkinja Melis se vratila posle skoro jednog veka i pronašla nešto što je promenilo sve

Jedan stari pasoš, sačuvan među porodičnim dokumentima u Turskoj, pomogao je 35-godišnjoj Melis Terzioglu da otkrije ono što njena porodica decenijama nije znala – pravo prezime njenog pradede i mesto na kojem su živeli njeni preci u Sjenici.

Njen pradeda Murat napustio je Sjenicu 1928. godine i odselio se u Tursku. Gotovo jedan vek kasnije, njegova praunuka vratila se u Sandžak sa suprugom i troje dece, odlučna da pronađe tragove porodične prošlosti.

Potraga koja je počela gotovo bez ikakvih podataka završila se susretom sa starom porodičnom kućom, suzama i neobičnim gestom – Melis je zemlju iz Sjenice odnela u Tursku i posula je po grobovima svojih predaka.

U Sjenicu je prvi put došla ne znajući ni porodično prezime

Melis je rođena i odrasla u Turskoj, ali je od detinjstva slušala priče o Sjenici. Njen deda Ferhat, a kasnije i baka, govorili su joj o porodici koja je nekada živela u Sandžaku i o teškoćama kroz koje su prošli nakon preseljenja.

Kako su godine prolazile, sve više je želela da sazna šta se dogodilo sa njenim precima i odakle tačno potiču.

Zato je 2023. godine sa porodicom doputovala u Srbiju. Odsela je u Novom Pazaru, a potom krenula u potragu po sjeničkom kraju.

Međutim, problem je bio veliki. Nije poznavala nikoga ko bi mogao da joj pomogne, nije znala gde se nalazi porodična kuća, pa čak ni koje je bilo izvorno prezime njenog pradede.

Prvi dolazak doneo joj je snažne emocije, ali veoma malo konkretnih odgovora.

Pasoš iz 1928. godine promenio je tok potrage

Pravi preokret dogodio se tek nakon njenog povratka u Tursku.

Supruga njenog pokojnog strica javila joj je da je među starim papirima pronašla dokument koji je godinama bio sačuvan – pasoš njenog pradede.

U dokumentu iz 1928. godine bilo je upisano ime Murat Đukić, kao i podaci o njegovom poreklu. Murat je nakon preseljenja u Tursku nosio prezime Gezen.

Uz dokument je bila sačuvana i stara porodična fotografija njegove supruge i dece.

Za Melis je to bio početak potpuno novog poglavlja. Sada je konačno imala prezime koje je mogla da istražuje.

Preko društvenih mreža počela je da pronalazi ljude povezane sa porodicom Đukić. Javljali su joj se rođaci iz Bosne, Crne Gore, sa Kosova i iz Amerike.

Prema njenim rečima, istraživanje ju je dovelo i do saznanja o crnogorskom poreklu porodice i pripadnosti velikom bratstvu.

Posebno važan bio je susret sa Bahtijarom Gurdalom, poznatim i kao Bogućanin, koji živi u Turskoj i autor je knjige o bratstvu Đukića iz Sandžaka.

Ispostavilo se, prema njenom svedočenju, da njihove porodice imaju zajedničke korene, iako su u Turskoj nosile različita prezimena.

Jedna poruka iz Sjenice odvela ju je do kuće predaka

Nakon približno godinu dana istraživanja, Melis je dobila poruku koja je predstavljala novi preokret.

Javio joj se Nermin Nikšić, stanovnik sjeničkog kraja, koji je od starijih ljudi čuo priču o njenoj porodici.

Saopštio joj je da kuća njenih predaka još postoji i da se područje na kojem se nalazi i dalje vezuje za njihovo nekadašnje porodično prezime.

Poslao joj je i fotografije.

Melis je u njima prepoznala detalje iz priča koje je slušala kao devojčica.

Sa suprugom i decom ponovo je otputovala u Sandžak 2024. godine. Nikšić ih je odveo do kuće, a sadašnji vlasnici, prema njenim rečima, srdačno su ih dočekali i dozvolili da obiđu prostorije.

Govoreći za Telegraf, Melis je ispričala da je zaplakala čim je ugledala dom u kojem je nekada živela njena porodica.

Posebno emotivan bio je trenutak kada je deci pokazala kuću njihovog čukundede. Mesto koje je godinama postojalo samo u porodičnim pričama konačno je bilo pred njima.

Iz Sjenice je u Tursku odnela zemlju za grobove svojih predaka

Pre odlaska, Melis je ispred stare kuće uzela malu količinu zemlje.

Kada se vratila u Tursku, obišla je grobove članova porodice koji su davno napustili Sandžak i na svaki posula po šaku zemlje iz njihovog nekadašnjeg zavičaja.

Za nju je taj čin imao posebno značenje – oni koji za života nisu uspeli da se vrate u Sjenicu simbolično su ponovo dobili deo zemlje iz koje su potekli.

Njena veza sa Sandžakom nije se tu završila.

Tokom istraživanja upoznala je porodice Nikšić, Ličina i Lukić, sa kojima je razvila bliska prijateljstva.

Zbog njih se 2025. godine ponovo vratila u sjenički kraj, ovog puta ne samo da bi istraživala porodičnu prošlost, već i da bi posetila ljude koji su joj pomogli.

Iako u Sjenici nije uspela da upozna nikoga ko danas nosi prezime Đukić, pronašla je porodični dom i obnovila vezu sa zavičajem koji je njena porodica napustila 1928. godine.

Svoje putovanje i potragu dokumentovala je i na Instagram profilu @bizebiryol, ostavljajući tako svojoj deci uspomenu na poreklo porodice koje je gotovo čitav vek bilo poznato samo kroz priče starijih.